ചാരക്കൂമ്പാരത്തിന് മുകളിൽ വിരിയുന്ന വിജയക്കൊടികൾ; യുദ്ധങ്ങൾ ബാക്കിവെക്കുന്നത് എന്ത്?

മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകൾ മറിച്ചുനോക്കിയാൽ അവിടെ സമാധാനത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ നിഴലിച്ചുനിൽക്കുന്നത് യുദ്ധങ്ങളുടെ ചോരമണക്കുന്ന വരികളാണ്. സാമ്രാജ്യങ്ങൾ വെട്ടിപ്പിടിക്കാനും അധികാരത്തിന്റെ സിംഹാസനങ്ങൾ ഉറപ്പിക്കാനും മനുഷ്യൻ നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങൾ ലോകത്തിന് എന്ത് നേട്ടമാണ് നൽകിയത് എന്ന ചോദ്യം ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്. യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നത് ഭരണാധികാരികളുടെ ഈഗോയിലാണെങ്കിലും, അതിന്റെ പരിസമാപ്തി എന്നും നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീരിലും ശ്മശാനങ്ങളിലുമാണ്.

വിജയിയും പരാജിതനും ഇല്ലാത്ത ഒരേയൊരു ഇടമാണ് യുദ്ധഭൂമി. ജയിച്ചവൻ ചാരക്കൂമ്പാരത്തിന് മുകളിൽ തന്റെ വിജയക്കൊടി നാട്ടുന്നു, തോറ്റവൻ ആ ചാരത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നു. എന്നാൽ രണ്ട് കൂട്ടരും ഒരുപോലെ അനുഭവിക്കുന്നത് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വേർപാടും തകർന്നുപോയ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുമാണ്. ആധുനിക കാലത്തെ യുദ്ധങ്ങൾ വെറും ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ല; മറിച്ച് വിഭവങ്ങൾക്കും മേധാവിത്വത്തിനും വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും ആകാശത്ത് വിസ്മയം തീർക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ ഒരു തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ് കരിഞ്ഞുപോകുന്നത്.

യുദ്ധങ്ങൾ ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ ചില കുതിച്ചുചാട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടാകാം എന്നത് തർക്കമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. റഡാറുകളും റോക്കറ്റ് സാങ്കേതികവിദ്യയും വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലെ ചില നൂതനമായ ശസ്ത്രക്രിയ രീതികളും യുദ്ധകാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യകതയിൽ നിന്ന് പിറവിയെടുത്തവയാണ്. എന്നാൽ, ഒരു പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തത്തിന് നൽകേണ്ട വില ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവനാണെങ്കിൽ, ആ നേട്ടത്തെ പുരോഗതിയെന്ന് വിളിക്കാൻ മനസ്സാക്ഷിയുള്ള ആർക്കും കഴിയില്ല. യുദ്ധം തകർക്കുന്നത് കെട്ടിടങ്ങളെ മാത്രമല്ല, ഒരു നാടിന്റെ സംസ്കാരത്തെയും വരുംതലമുറയുടെ മാനസികാരോഗ്യം കൂടിയുമാണ്.

സമാധാനം എന്നത് യുദ്ധങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ചെറിയ ഇടവേളകൾ മാത്രമായി മാറുന്ന ഭീതിദമായ സാഹചര്യത്തിലൂടെയാണ് നാം കടന്നുപോകുന്നത്. ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് നേടാൻ കഴിയാത്ത പലതും ചർച്ചകളിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയും നേടാൻ കഴിയുമെന്ന് ചരിത്രം നമുക്ക് പറഞ്ഞുതരുന്നുണ്ട്. വിനാശകരമായ ആയുധങ്ങൾക്കായി ചിലവഴിക്കുന്ന കോടാനുകോടി രൂപ വിശക്കുന്ന വയറുകൾക്കും രോഗബാധിതരായ മനുഷ്യർക്കും വേണ്ടി വിനിയോഗിച്ചാൽ ഈ ഭൂമി ഇതിലും മനോഹരമാകുമായിരുന്നു. അന്തിമമായി യുദ്ധം നൽകുന്ന ഏക ‘നേട്ടം’ നഷ്ടങ്ങളുടെ വലിയൊരു കണക്കുപുസ്തകം മാത്രമാണ്. അവിടെ ജയിച്ചവനും തോറ്റവനും ഒരുപോലെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നത് ഒന്ന് മാത്രം: മനുഷ്യൻ ഇനിയും മനുഷ്യനാകാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല.